|
Amanita porrinensis
L. Freire & M. L. Castro ex M. L. Castro,
Mykes 1: 57. 1998
|
|
Macroscopía:
Píleo
5-8 cm,
campanulado tanto en exemplares novos como vellos, excepcionalmente extendido
e entón ampliamente umbonado, blanco, inmutable, sen restos de velo xeral,
reaccion o KOH
positiva (amarelo claro); Láminas
densas, de 3-4 mm de ancho, libres ou subadnadas, con escascas lamélulas,
blancas, as veces crema na madurez, esporada blanca; Estipe
de ata 14 x 2 cm, blanco, cilíndrico, subbulboso, con numerosas bandas
transversais de aspecto sedoso; Anel
submebranoso, situado no tercio superior do estipe, desfaise facilmente,
fugaz; Volva moi
fraxil, membranosa, adherente, blanca, inmutable; Trama
blanca, en exemplares maduros pode adquirir lixeira tonalidade rosadas; Sabor
e olor pouco definidos, non desagradables
|
 |
|
|
Microscopía:
Esporas
de 7-8(10) x 5-6(6,5) um (Q = 1,33-1,40), elipsoides, lisas, amiloides, con
apículo neto; Basidios 4-espóricos, claviformes de 24-30 x 10-12 um, sin fíbulas;
Pileipellis
formada por filamentos de 4-9,5 um, escasamente ramificados, sen fíbulas; Volva
constiuida por filamentos pouco ramificados de 4-5 um de ancho, lixeiramente
gelificados, con raros esferocistos aislados de 50-60 um.
|
|
Ecoloxía e
coroloxía:
En
bosque mixto de Quercus robur e Pinus pinaster (localidade tipo)
tamen baixo P. pinea e Q. ilex (Italia); outubro-novembro. Na
península ibérica so se coñece na localidade-tipo (Vigo, Pontevedra)
recentemente atopada no norte de Italia
na localidade de Volano (Neville et al. in Boll. Grupo. Micol. G. Bresadola
43(2): 143-150. 2000). Es una especie tóxica (Test de Wieland positivo).
|
| Publicacións relacionadas: |
-
M.L. CASTRO. 1998. Amanita
porrinensis L. Freire et M.L.Castro, estudio comparativo
con outros taxons da sección Phalloideae (Fr.) Quél.
Mykes 1: 57-60
-
Neville,
P., Poumarat, S. & Monterumici, G. 2000. Una
rara Amanita della sezione Phalloideae, nuova per
l'Italia: Amanita porrinensis. Boll.
Grupo. Micol. G. Bresadola 43(2): 143-150.
|
|