Investigación

 

Amanita porrinensis L. Freire & M. L. Castro ex M. L. Castro, Mykes 1: 57. 1998

 

Macroscopía: Píleo 5-8 cm, campanulado tanto en exemplares novos como vellos, excepcionalmente extendido e entón ampliamente umbonado, blanco, inmutable, sen restos de velo xeral, reaccion o KOH positiva (amarelo claro); Láminas densas, de 3-4 mm de ancho, libres ou subadnadas, con escascas lamélulas, blancas, as veces crema na madurez, esporada blanca; Estipe de ata 14 x 2 cm, blanco, cilíndrico, subbulboso, con numerosas bandas transversais de aspecto sedoso; Anel submebranoso, situado no tercio superior do estipe, desfaise facilmente, fugaz; Volva moi fraxil, membranosa, adherente, blanca, inmutable; Trama blanca, en exemplares maduros pode adquirir lixeira tonalidade rosadas; Sabor e olor pouco definidos, non desagradables

 

Microscopía: Esporas de 7-8(10) x 5-6(6,5) um (Q = 1,33-1,40), elipsoides, lisas, amiloides, con apículo neto; Basidios 4-espóricos, claviformes de 24-30 x 10-12 um, sin fíbulas; Pileipellis formada por filamentos de 4-9,5 um, escasamente ramificados, sen fíbulas; Volva constiuida por filamentos pouco ramificados de 4-5 um de ancho, lixeiramente gelificados, con raros esferocistos aislados de 50-60 um.

Ecoloxía e coroloxía: En bosque mixto de Quercus robur e Pinus pinaster (localidade tipo) tamen baixo P. pinea e Q. ilex (Italia); outubro-novembro. Na península ibérica so se coñece na localidade-tipo (Vigo, Pontevedra) recentemente atopada no norte de Italia na localidade de Volano (Neville et al. in Boll. Grupo. Micol. G. Bresadola 43(2): 143-150. 2000). Es una especie tóxica (Test de Wieland positivo).

 

Publicacións relacionadas:
  • M.L. CASTRO. 1998. Amanita porrinensis L. Freire et M.L.Castro, estudio comparativo con outros taxons da sección Phalloideae (Fr.) Quél. Mykes 1: 57-60 

  • Neville, P., Poumarat, S. & Monterumici, G. 2000. Una rara Amanita della sezione Phalloideae, nuova per l'Italia: Amanita porrinensis. Boll. Grupo. Micol. G. Bresadola 43(2): 143-150.