Alberto Dafonte

Pechado por viaxe (non é de pracer, vou coa miña TESE). Xa veremos cando abrimos.

Está de moda enganar para colar novas falsas en medios de comunicación. Era algo habitual en Salvados (a máis gorda foi a da lotería de nadal) e incluso tirou del Sé lo que hicisteis (coa plataforma en defensa da prensa rosa, por exemplo). Despois dunha fin de semana na que, xa resabiados, os medios de comunicación foron bastante cautos -dubidando polo menos da veracidade do vídeo- (menos Más se perdió en Cuba, onde embestiron coma un touro a un capote) onte destapouse a farsa con récord de audiencia para El Intermedio:

La bronca de Wyoming era un montaje

Wyoming desvela que el vídeo de vejación a una becaria era un montaje

“Pido perdón a la becaria… y a Intereconomía por habérsela colado”

Récord histórico de Wyoming gracias al vídeo de la becaria

Wyoming consigue su objetivo: récord de audiencia de ‘El Intermedio’

E despois de ver todo isto e de saber que este domingo en Salvados, el Follonero falou con Corbacho para montar unha das súas na gala dos Goya, podemos confiar na veracidade disto?: Exclusiva. Un crítico en paro ’secuestra’ el Goya de Albert Solé y lo entrega a El Mundo. Sexa como sexa eu non me perdo Salvados para saír de dúbidas.

Vina onte coa curiosidade propia de quen espera que o sorprendan con algo bo para variar. Á fin e ó cabo “A ver si llego” debía ser a herdeira de tropecentos anos de fidelidade incombustible da audiencia por Aída, a colleiteira dun público cultivado pola serie de Globomedia e habituado a botar unhas risas os domingos pola noite: por que non había de ser así?

Eu creo que hai varios motivos para que non sexa así e para que, con “A ver si llego”, demostraran unha vez máis que é mellor estar calado e parecer tonto que abrir a boca e demostralo producindo unha serie coma esta.

O primeiro que me chamou a atención -probablemente o que máis me chamou a atención- foi o relativo á dirección artística. Tanto os decorados coma o vestiario parecen sacados do Gran Prix. E non estou falando da perfecta clasificación das cores: carnizaría e carniceira de vermello, froitería e froiteiro de verde, peixería e peixeiros de azul e panadaría e panadeiros de amarelo (xa estamos todos para botar un parchís!) senón da limpeza sen mácula tanto das súas roupas coma dos seus postos. Estamos nun barrio da zona vella dunha cidade pero todo é noviño do trinque. Estamos ante un grupo de esforzados traballadores que cargan caixas, evisceran peixe, fan filetes e parten polos, manexan pan enfariñado e non hai na súa roupa, mans ou guantes o menor átomo de lixo (estarán pensando nun posible patrocinio de Neutrex Futura ou terán acceso á máis avanzada tecnoloxía téxtil), todo é coma de anuncio de Fairy dos 90.

Outro aspecto no que creo que destaca a serie (para mal) é o guión: por unha banda está o perfilado dos personaxes que se fai a través dos diálogos, por outro as tramas e situacións bizarras (que a falta de confirmación interpretarei que son un intento de “marcas de estilo” en plan realismo máxico). Con respecto ós personaxes debo dicir que, na miña opinión e independentemente do que diga a biblia con respecto as súas personalidades, o certo é que nos diálogos todos teñen o mesmo “perfil” de chascarrillos pretendidamente vivaces e áxiles; vamos que todos son, cando falan, desa clase de xente que ten o as para matar oo tres e iso, ademais de estatísticamente imposible, é estomagante cando se produce en exceso.

Con respecto ó asunto das tramas… un capítulo é pouco para opinar, certamente, pero vendo a formulación inicial e os personaxes cos que contamos, creo que vai ser moita mecha para tan pouca dinamita e que pronto van comezar a sobrar cousas e personaxes por puro desinterese. O das situacións bizarras (presunto intento de marca de estilo ata que se demostre o contrario -presunción de inocencia ante todo-) haberá que velo con tempo, pero o primeiro capítulo xa deixou dous: un grupo de tanguistas nun patio de luces comandados por Neus Asensi (coitada, sempre coa mesma personaxe faga o que faga) e un desfile de majorettes un busca de apadriñamentos para árbores que marcha como entrou, saíndo do “barrio” volvendo sobre os seus propios pasos, en  canto consegue vinte céntimos e un bico do pescadeiro (!?).

E creo que xa chega:, non vou invertir eu tanto tempo en escribir isto coma José Luis Moreno en concibir a serie!

Pois por fin saiu do forno e está lista para servir. Elaborada con ingredientes selectos, tratada cos mellores procedementos e coa axuda dos máis cualificados profesionais. Gracias e todos eles e, moi en especial, ós meus compañeiros Eva Quintas e Chechu Pérez -que xuntan máis recursos entre os dous ca unha navalla suíza con usb- e sen os que sería imposible concibir sequera esta obra.
Con todos vostedes Creatividade Galega 08!:

- creatividadegalega.es- Duvi- Galicia Calidade- Xunta de Galicia- culturagalega.org- xornal.com- elcorreogallego.es- xornalgalicia.com- theorangemarket.com- noticiasgalicia.com- elidealgallego.com- vigometropolitano.com- lavozdegalicia.es- diariodeferrol- abc.es- plataformasinc.es- zaragozame.com- enfios.com- diariodearousa.com- aecomunicacioncientifica.org- galicia-hoxe.com

Din no 20minutos (ese xornal que todo o mundo le porque xa vai nos marcadores de Firefox):

La batalla de YouTube por hacer que se respeten los derechos de autor en los vídeos que se publican en su portal parece no tener fin. Y su última medida para satisfacer a las discográficas promete polémica: dejar sin sonido todos aquellos clips que utilizan música con copyright sin el permiso de sus propietarios. [+] ver máis en 20minutos.

¿Máis que unha limitación, non será unha oportunidade para a música libre de dereitos que sempre recomendo usar e nunca ninguén me fai caso (nin eu mesmo)? ¿Terán na súa base de datos a Ana Kiro?

Por sorte a este spot do Banco de Alimentos non lle afecta. Outro día, con calma, conto algo sobre a campaña:

Hello, is anyone there?

E aquí algo “inspirador”, pero máis espectacular, do que xa falamos.

Un dos anuncios que máis me chamou a atención nos últimos días, deixando de lado os meus adorados (e ben freaks) spots de Bancaja e Gas Natural, é o spot a base de light painting de Telefónica. E chamoume a atención porque vin o spot pouco despois de enteirarme do que era o light painting fedellando por internet (en outubro deste ano concretamente).

É sorprendente o que a publicidade toma das tendencias sociais e das modas que podemos ver noutros medios ou a pé de rúa: cando descubrín o que era o light painting comecei a velo por todos lados; non se trata dunha técnica nova, pero pode ser que estea de actualidade nos últimos tempos a través de redes sociais coma flickr? Do mesmo xeito, vendo os spots de Bancaja e, sobre todo o de Gas Natural, non podo evitar pensar en se Muchachada Nui abriu camiño a este tipo tan peculiar de humor absurdo na publicidade de televisión.

Deixovos un making of do spot de Telefónica e o seu breve (e clariño) tutorial para facer light painting. Hai que precisar que en principio o light painting é fotográfico, isto é, unha imaxe fixa sobre a que se xoga empregando obturador e unha fonte luminosa en movemento. No spot de Telefónica temos, máis ben, unha combinación de light painting con stop motion.

Making of

Tutorial Light Painting

A ver cando escribo algo tan redondo:

Interiorizar una técnica no es sólo acceder a su conocimiento funcional ni a la posesión del dispositivo en cuestión. Es también dominar los aspectos creativos de esa técnica y ponerlos en relación con la propia capacidad expresiva; por consiguiente, ser capaz de expresarse de un modo diferente analizando tanto el producto obtenido como los efectos provocados para introducir las correcciones oportunas en sucesivos productos. Sólo de ese largo proceso puede salir un dominio que transforme el instrumento en medio.